Authentication - Register

Complete the form below to create your account

This will be your public name in the community
We need this to keep you informed about your account

Mandatory data for replying to your request.

Why you'll love MyOlympus

All members get access to exclusive benefits:

  • Member community
  • Register products
  • Extended warranty
  • Monthly newsletter

De Leninpiek-expeditie (7134 meter)

OM-D E-M1 Mark II • M.Zuiko Digital ED 12-100mm F4.0 IS PRO • F8 • 1/100s • ISO 200

Ik heb een week lang de straten van Bishkek, de hoofdstad van Kirgizië, verkend. Helemaal enthousiast over een nieuw ontdekte interesse in straatfotografie en de Sovjetarchitectuur die deze verbazingwekkende stad te bieden heeft. Maar af en toe kreeg ik een glimp te zien van wat er zich achter het lawaai en het stof bevond: gouden, glooiende heuvels met daarboven besneeuwde bergen. Het verlangen om een van deze bergen te beklimmen werd sterker en sterker. Voordat ik het wist, was ik mijn opties aan het bekijken. “Wat te denken van een 6000 meter hoge berg?” Dacht ik bij mezelf. Het beste alternatief wat ik kon bedenken, was de berg die de 'gemakkelijkste zevenduizender ter wereld' werd genoemd.

Leninpiek:

De Leninpiek is een 7134 meter hoge berg in het zuiden van Kirgizië, Centraal-Azië. Het ligt op de grens van Tadzjikistan en je hebt, geloof het of niet, documenten nodig waarmee je naar Tadzjikistan kunt reizen voor het geval dat je van de verkeerde kant van de berg valt. Waargebeurd verhaal!

Hoewel het technisch gezien niet moeilijk is, omdat het eigenlijk een wandeling naar de top betreft, is het nog steeds een berg van 7000 meter en dit moet serieus worden genomen door iedereen die overweegt om het te proberen. De traditionele route naar de top omvat de beklimming van de Lenin-gletsjer en een bijna negen uur durende dag voor de beklimming van de top, met een hoogteverschil van bijna 1200 meter tussen het laatste kamp, ​​kamp 3 en de top. Niet echt een wandeling in het park, maar hoe dan ook, ik besloot dat ik het ging doen.

OM-D E-M1 Mark II • M.Zuiko Digital ED 12-100mm F4.0 IS PRO • F6.3 • 1/60s • ISO 200

De camera-apparatuur:

Ik gaf mezelf de opdracht om te testen hoe goed de Olympus OM-D E-M1 Mark II op extreme hoogte zou standhouden. Nadat ik de camera met succes had gebruikt bij +40 ºC in Namibië en bij -15 ºC in sneeuwstormen op de Faeröer, was ik er vrij zeker van dat dit de juiste tool voor de klus was. Er was slechts één manier om daar achter te komen! Naar mijn mening is de OM-D E-M1 Mark II de perfecte camera voor expedities. Deze is erg stevig, weerbestendig, klein en licht. Op momenten dat gewicht cruciaal is, voldoet deze camera aan alle eisen.

Mijn gedachte was om in extreme omstandigheden geen lenzen te wisselen, om de camera zo goed mogelijk te beschermen tegen het weer. Met de M.Zuiko Digital ED 12-100mm F4.0 IS PRO en de M.Zuiko Digital ED 7-14mm F2.8 PRO gemonteerd op twee bodies, had ik twee weerbestendige camera's bij me die aan mijn behoeften zouden voldoen. Ik heb de camera's dusdanig ingesteld dat alle vastgelegde gegevens op beide kaarten werden geschreven (= onmiddellijke back-up!).

OM-D E-M1 Mark II • M.Zuiko Digital ED 7-14mm F2.8 PRO • F8 • 1/800s • ISO 200

Foto's maken op 6000 meter:

Het programma was zeer goed opgezet en onze twee Russisch sprekende gidsen waren kundig en ervaren. Geleidelijk beklommen we onze weg naar kamp 3, met lange dagtochten en acclimatisatiewandelingen om ons hoofd en lichaam aan te passen aan het gebrek aan zuurstof. Ik had wat last van de gebruikelijke lichte hoofdpijn, maar niets om ongerust over te zijn. Onze groep was reeds geslonken van zeven naar drie leden. Mensen moest opgeven. Dat hield mij niet tegen. Ik voelde me geweldig en was klaar voor het laatste stuk naar de top.

Om vier uur 's nachts vertrokken we weer en tegen de tijd dat we 6400 meter bereikten was ik leeg en volledig uitgeput. Bij iedere stap moest ik vijf keer ademhalen. Iedere vijf stappen moest ik een pauze nemen. Naast de wind die bevroren sneeuw recht in onze gezichten blies en zware windstoten van 30-35 km/u, was het ook nog eens pikdonker. Het enige dat ik kon zien, was de lichtcirkel die mijn koplamp op de ogenschijnlijk verticale ijsmuur wierp die ik praktisch binnen handbereik voor me had. Ik wist dat we een lang stuk moesten klimmen, voordat het weer een tijdje 'platter' werd. Inmiddels was de groep geslonken naar twee personen. Een Franse jongen, ik en één gids.

OM-D E-M1 Mark II • M.Zuiko Digital ED 7-14mm F2.8 PRO • F2.8 • 25sec. • ISO 6400

Uiteindelijk, op ongeveer 6500 meter, keerden we terug, maar niet voordat we de meest geweldige zonsopgang meemaakten die ik ooit heb gezien. Ik verzamelde al mijn kracht en maakte een paar foto's en wat videobeelden. Pre-visualiseren van de compositie, vervolgens de camera uitpakken, een handschoen uittrekken, de instellingen aanpassen en de foto maken was de enige manier om foto's te nemen op die hoogte. De zoeker bevroor binnen enkele seconden, het scherm werd onbruikbaar (te moeilijk om te zien met een zonnebril van niveau 4), mijn vingers werden gevoelloos en bevroren binnen enkele seconden.

Niet grappig, maar een scenario waarin de camera gewoon moet werken.

De E-M1 Mark II heeft geweldig werk geleverd! Ik had op elk moment controle over de basis (sluiter en diafragma) zonder problemen. Ik vertrouwde volledig op de lichtmeter (een sterke zonnebril is niet werkbaar bij fotografie), ik kon mijn instellingen in de handmatige modus (C3) meteen bekijken en aanpassen. Vervolgens kon ik met een klik overschakelen naar de videomodus en de variabele circulaire polarisator gebruiken om een ​​aantal scènes te filmen. Sommigen beweren dat de camera bedekken, of deze proberen te beschermen, het beste zou zijn in deze omgeving, maar ik denk dat het het beste is om de lenzen en de body op kamertemperatuur te houden om condensatie te voorkomen. Het is een uitdaging om een lensdoek uit te vouwen en de lens schoon te maken met twee handschoenen aan. Je moet hier gewoon taai zijn, verdraaid taai!

OM-D E-M1 Mark II • M.Zuiko Digital ED 12-100mm F4.0 IS PRO • F5 • 1/60s • ISO 200

Ik verwacht dat de camera bestand is tegen de invloeden van de omgeving waarin ik mij bevind, zonder extra onderhoud. Ik heb de reservebatterijen echter dicht bij mijn lichaam gehouden om zoveel mogelijk energie te sparen bij -30 ºC.  Maar zelfs op de dag naar de top verbruikte ik niet meer dan één batterij tussen 3.00 en 10.00 uur 's morgens. Niet slecht!

Het laatste waar ik aan dacht was dat het voor mij een grotere uitdaging zou zijn dan voor de camera-uitrusting. Natuurlijk wist ik dat het zwaar zou worden, maar je hebt geen idee hoe het is om op die hoogte sneeuw buiten je tent proberen te smelten bij windsnelheden van 40 km/u en -30 °C alleen om gehydrateerd te blijven, of leven van bevroren Snickers en dubieuze Russische chocolade gedurende meerdere dagen. Nu weet ik het en kan ik je zeggen: ik was het minst bezorgd over de camera, wat achteraf een goede zaak is!

De andere verrassing, nogmaals, waren de BLH-1-batterijen. Eerlijk gezegd heb ik geen idee welke magie er in die zwarte blokjes zit, maar ze houden het eeuwig vol, zelfs in extreem koude omstandigheden. Natuurlijk heeft een zes uur durende wandeling van 6100 naar 6500 meter bij -30 ºC een batterij leeggemaakt. Maar in het algemeen kon ik het op lagere hoogten redden met één batterij per dag! Dat is inclusief fotograferen, filmen en beoordelen.

OM-D E-M1 Mark II • M.Zuiko Digital ED 12-100mm F4.0 IS PRO • F6.3 • 1/2000s • ISO 200

Alles wat ik kan zeggen is: een geweldig avontuur!

Hoewel we de top niet haalden, ben ik nog steeds trots en voel ik me voldaan over wat ik heb gedaan en ik denk dat ik met een gerust hart kan zeggen dat de Olympus OM-D E-M1 Mark II een solide kandidaat is als een echte expeditiecamera.

Naast de foto's heb ik ook twee afleveringen gemaakt voor mijn YouTube-kanaal: