Authentication - Register

Complete the form below to create your account

This will be your public name in the community
We need this to keep you informed about your account

Mandatory data.

Why you'll love MyOlympus

All members get access to exclusive benefits:

  • Member community
  • Register products
  • Extended warranty
  • Monthly newsletter

Zonsondergang nabij Manstone Rock, met de nieuwe OM-1 en M.Zuiko 150-400mm

Toen ik van OM SYSTEM-camera's de nieuwe OM-1 in bruikleen kreeg, wilde ik echt zien wat ik met deze camera, in combinatie met de M.Zuiko 150-400mm-lens, kon fotograferen bij een zonsondergang. Met behulp van een zonstand-app op mijn iPad ontdekte ik de exacte plek om een foto te maken van de zon die achter de Manstone Rock in zee zakt, bij de Stiperstones Ridge in het Britse Shropshire.

De belangrijkste factor: het weer. Volgens de weersverwachting zou het een heldere dag worden. Wat je vaak ziet bij zonsondergang is dat je op het juiste moment op de juiste plek staat, maar dat er dan net wolken voor de zon schuiven. Ik bleef dus lang in de heuvels van Shropshire; ik had het koud maar die ene foto was me nog niet gelukt. Het is een cliché, maar geduld is ook hier een schone zaak.

Deze avond parkeerde ik de auto bij het voetpad dat heuvelopwaarts liep. De lucht was blauw. Ik had de OM1 nog maar een paar uur in mijn tijdelijke bezit en ik hoopte dat hij geschikt zou zijn voor dit project. Het is voor mij altijd best een technische uitdaging om de zon of maan groot in het landschap te fotograferen. Toen ik eenmaal de perfecte plek had gevonden, zag ik dat de zon al richting de rotspartij (hemelsbreed op vier kilometer afstand) schoof.

Ik zette het statief neer, koppelde de dubbele extender aan de lens en in combinatie met de ingebouwde extender had ik nu een bereik van 2000 mm. Ik maakte een paar proeffoto's van de lucht, die inmiddels oranje was gekleurd. De zon was een withete bal met diepe hooglichten.

Meteen was ik enorm te spreken over de mogelijkheid om met de elektronische sluiter van de OM-1 bij 1/32.000 te fotograferen en over het enorme, kadervullende bereik van focuspunten, om ervoor te zorgen dat ik met de AF-joystick de rotsen scherp in beeld had.

Toen de zon nog verder in zee zakte, moest ik razendsnel werken. Ik zette de ISO vast op 200 en paste een gigantische onderbelichting toe, totdat de zon eindelijk in een diepgele kleur in het kader verscheen. Ik probeerde niet alleen een foto te maken met enorme lichtverschillen, maar ik wist ook dat ik het uiterste van de camera vergde: 1/26.000 sec, F29 en ISO 200. Ik wist dat de onbewerkte bestanden me in de nabewerking nog heel wat dynamisch bereik zouden geven, dus ik vond het niet zo erg dat de rotsen en de lucht in diepe schaduw waren gehuld. Toen de zon achter de top van de rotsen zakte, hoopte ik dat ik de ultieme foto had gemaakt, zelfs met ijskoude oren en vingers. Ik racete naar huis en opende de onbewerkte bestanden, in de hoop dat ik de instellingen goed had gekozen.

Het bestand dat ik op het scherm opende, zag er verwassen uit. De zon leek wel bijna opgeblazen en de rotsen en de lucht waren donker. Alle kleuren die ik met het blote oog had waargenomen, waren verdwenen. Toch maakte ik me geen zorgen; ik lees wel eens opmerkingen dat ORF-bestanden niet aan full frame kunnen tippen, maar in mijn ervaring is dit precies het tegenovergestelde. Ik kan de flexibiliteit juist wel waarderen; het toont aan dat de technici van OM SYSTEM er de afgelopen jaren hard aan hebben gewerkt om fotografen een goed product aan te bieden.

Ik hoefde alleen maar de hooglichten te verzachten, de schaduwen, zwarte tinten en witte tinten te versterken en het eindresultaat kwam daarna overeen met wat ik had gezien. Wanneer ik werk aan het vastleggen van dit soort momenten, voel ik me als een schilder... Het draait allemaal om licht, vorm en kleur. Ik ben er echt heel blij mee. Sinds ik in 2018 voor het eerst kennismaakte met Olympus, heb ik altijd het vreemde gevoel gehad dat de camera's aan mijn kant staan, dat ze het graag goed willen doen en mij de best mogelijke foto's willen geven. Dan denk ik stiekem aan de Yokai, de Japanse Shinto-geesten die in anorganische voorwerpen kunnen wonen.

Met de OM-1 is deze nuttige geest springlevend en weet ik dat deze camera bij mijn volgende stappen een meer dan capabele reisgenoot zal zijn.


Uitgelichte producten:


About the author

Related Tags

Comments

More from ‘Adventure Landscape’